Steven van der Linden

Kopimisme – een reformatie in Informatieland?

stevenvanderlinden — Mon, 09 Jan 2012 07:49:09 +0000

De Kopimismische Kerk pleit voor het vrij kopiëren van informatie. Ze zijn tegen copy-right en zien het als doel, en zelfs als religieuze handeling, om zo veel mogelijk informatie te kopiëren en te verspreiden.
Het is niet vreemd dat de Zweedse staat deze groepering officieel als een religie ziet, wat ze doen is namelijk niet heel veel anders dan wat de protestantse beweging vijf eeuwen geleden probeerde.
Voor die tijd waren de Bijbel en de aanpalende geschriften voorbehouden voor een kleine groep opgeleide en geleerde personen, de priesters. Zij haalden uit deze geschriften de levenslessen en –wijsheden en interpreteerden die voor de bevolking om hun heen. Hoewel het streng leek bracht het voor een groot deel van de toenmalige bevolking een mate van rust en zekerheid in de duistere middeleeuwen.
De belangrijkste actie van de protestanten was niet het op de deur spijkeren van stellingen of het trouwen met een non, maar het vertalen en verspreiden van de Bijbel. Het gevolg was dat iedereen kom lezen wat erin staat.
Heeft dit geleid tot meer geluk en vrede in de wereld? Kijkende naar 3 eeuwen godsdienstoorlogen, inquisitie en de dreiging van een fundamentalistische christen op de presidentszetel van de Verenigde Staten denk ik van niet.
Wat gebeurde er namelijk: de informatie uit de Bijbel werd opeens data, gegevens zonder waarde. En een ieder die de Bijbel las mocht er plotseling zelf waarde aan geven. Gevolg: er ontstonden vele kleine groeperingen die elk hun eigen interpretatie gaven. Sommige streng, andere liberaal of zelf libertijns. Deze groeperingen gingen elkaar, eerst met woorden, daarna met zwaarden, overtuigen dat hun interpretatie van de data uit de Bijbel de juiste is. De oorspronkelijke eigenaar van de data, de Heilige Roomse Kerk trachtte door middel van Ignatius van Loloya en zijn Sociëteit van Jezus zijn interpretatie via inquisitie te verdedigen. Vijfhonderd jaar later zijn al deze groeperingen zieltogend.
Wat zal de Kerk van Kopimisme ons gaan brengen? Hopelijk blijft het een onbeduidend groepje dat aan de rand van de serieuze samenleving een stil plekje zoekt, zoals de mormonen die op de enige plek in Amerika gingen wonen waar echt helemaal niemand wilde wonen. Als ze wel voet aan de grond krijgen dan zien wij een toekomst vol met strijd over interpretatie van data die niet bedoeld was om vrijgegeven te worden.
Het grote manco van deze Kerk ligt hem namelijk in het feit dat ze niet inziet dat data en informatie niet hetzelfde zijn. Meer beschikbare data leidt niet tot meer maar tot minder informatie. Ik zie meer heil in de ‘E-Nuff already’-beweging die juist streeft naar minder data en daarmee meer informatie …

Van wie zijn de wolken?

stevenvanderlinden — Thu, 22 Dec 2011 14:13:17 +0000

Wolken ontstaan, wolken verdwijnen. Natuurkundigen beweren dat wolken ontstaan doordat waterdamp opstijgt en zich bundelt in kleine druppeltjes, te klein om last te hebben van de zwaartekracht. Maar natuurkundigen zeggen zo veel, ze hebben net pas ontdekt dat ze niet kunnen bewijzen dat iets massa heeft, omdat een deeltje in hun theorie niet aantoonbaar blijkt – of misschien weer wel. De meerderheid van de mensheid zal met een plausibelere antwoord komen: God. De God van de kristenen, joden en mohammedanen schiep de wolken op de tweede dag, vier dagen eerder dan de mens zelf.

Maar wie iets maakt is niet meteen de eigenaar ervan. Hoewel God, of het Higgsdeeltje, de wolken heeft gemaakt is het minder zeker of wolken van iemand zijn – of van iets voor de ietsisten. In de meeste geloven heeft God de mens aangesteld als rentmeester over de aarde – ‘earth governance’ in modern Nederlands. Dat wil zeggen dat de mensheid niet de eigenaar van de wolken is maar wel verantwoordelijkheid draagt voor het welzijn en welbevinden van de wolken. De meeste geloven hebben dit rentmeesterschap geconcentreerd in een priesterkaste, en we weten inmiddels wel waar dat uiteindelijk toe geleid heeft.

En wie schiep de Cloud? Wie heeft hem in deze wereld gebracht? Het technotheistische pantheon van ICT-godheden? St Job, de Heilige Goegel en de schrijver van het GezichtenBoek? En wie heeft het rentmeesterschap over deze Cloud? Wederom is er een priesterkaste die deze last op haar schouders neemt in naam van de rest van de mensheid. De kaste der ICT-ers. Bij eerdere ICT-geloofsrichtingen heeft het geleid tot dikke proces-bijbels, policy-torahs en een uitgebreide BITA-koran.

Laten we hopen dat deze nieuwe priesters geleerd hebben van hun voorgangers en niet dezelfde vergissingen begaan …

Cloudsourcing – knollen voor citroenen

stevenvanderlinden — Thu, 08 Dec 2011 08:47:15 +0000

Op nu.nl werd laatst vermeld dat 86% van de MKB-ers nog niet precies weten wat cloud computing is. Nu verbaast me dat niets. De gevestigde grote insource-partijen zijn gebaat bij deze onbekendheid. Zij verkopen hun traditionele producten en diensten, zoals data opslag, in de nieuwe verpakking van cloud computing en trachten hun slinkende markt daarmee nog een beetje in stand te houden.

In het stuk op nu.nl bleek de schrijver ook niet in staat om cloud computing en outsourcing van elkaar te scheiden. De cloud heeft het in zich dat je niet weet waar de cloud is, het is een vage omgeving waar van alles overal is – vandaar ook de term cloud, allemaal kleine druppeltjes in een grillige en steeds veranderende vorm.

Het plaatsen van je data in een gespecialiseerd en goed beveiligd datacenter heeft weinig met deze grillige cloud te maken. Of de kabels tussen je PC en de servers alleen door het eigen pand naar een serverruimte gaan, of ook nog een stukje onder het openbare wegdek naar de serverruimte van een extern datacenter verschilt niet veel. Nog steeds is er sprake van je eigen servers, je eigen omgeving en je eigen data. Wat hier beschreven is heette vroeger uitbesteden, en tegenwoordig outsourcing, en is geen cloud computing.

In de cloud is er – volgens mij – juist geen sprake meer van eigen spullen. De servers, applicaties, opslagruimtes en wat niet meer zij, worden op aanvraag beschikbaar gesteld. Je gebruikt en betaalt, alleen dat wat je nodig hebt, daar waar je het nodig hebt en op het middel – telefoon, tablet, PC – die op dat moment het beste schikt. Hoe je data opgeslagen is, is niet relevant, dat je je data en de in die situatie meest geschikte applicatie beschikbaar hebt waar en wanneer jij het nodig hebt, dat is van belang. Cloudoplossingen kan je vergelijken met nuts-producten, als water, gas en licht. De leveranciers bieden de diensten ‘ongevraagd’ en de keuze voor gebruik ligt bij de afnemer; je gebruikt wat je nodig hebt en betaalt wat je nodig hebt. De providers van cloud-toepassingen zorgen ervoor dat de data beschikbaar is voor wie erbij mag en beveiligen het zo dat het niet beschikbaar is voor de genen die er niet bij mogen.

Terug naar de verwarring. Cloud computing is een echte hype, als je een jonge MKB-er bent die mee wil tellen in de wereld, die wil laten zien dat je vooruitstrevend en modern bent, dan moet je eigenlijk kunnen zeggen dat je ‘in de cloud’ zit. Aangezien veel van deze hippe MKB-ers niet weten wat ‘cloud computing’ echt is kunnen de gevestigde insource-partijen hun eigen 20^e-eeuwse rekencentra verkopen alsof het moderne cloud oplossingen zijn. Hiermee hopen ze flink te verdienen aan die 86% die niet weet wat cloud computing eigenlijk is.

Knollen voor citroenen verkopen heet dat.

Met dank aan Winko Erades van den Berg

Onveilige wachtwoorden? En het wachtwoord van mijn bankpas dan?

stevenvanderlinden — Mon, 28 Nov 2011 11:04:12 +0000

Bijna dagelijks worden we opgeschrikt door berichten over informatie-diefstallen en over gekraakte informatiesystemen. Telkens weer wordt dit gevolgd door een oproep om sterkere wachtwoorden.

Nu blijkt het zo te zijn dat mensen mensen zijn en immer wachtwoorden zullen kiezen die ze kunnen onthouden. En dingen die je kunt onthouden, kunnen hackers achterhalen. Alle wachtwoord-onthoud trucs zijn vindbaar op hackersites op het internet, en dus te kraken. Voor het geval je denkt dat je iets ononthoudbaars hebt gevonden: Als een hacker erbij wil dan komt hij er, door bruut geweld, ‘brute force attack’ in hackers termen, toch wel doorheen.

Daarnaast geldt dat ik me regelmatig moet inschrijven / identificeren op websites waarvan ik het belang van beveiliging niet in zie. Een website waar geen interessante informatie van mij op staat, hoeft ook niet krachtig beschermt te worden. Het gevolg is, dat ik voor dergelijke websites, een standaard eenvoudig wachtwoord heb.

Als ik echter kijk naar hetgeen ik wel belangrijk vind, wat schetst mijn verbazing: daar is een wachtwoord dat bestaat uit vier cijfers voldoende. Mijn bankrekening wordt beschermd door een Persoonlijk Identificatie Nummer van 4 cijfers! Een makkelijker te kraken wachtwoord is er bijna niet en toch is dit veiliger dan al mijn andere aanmeldnaam/wachtwoord combinaties bij elkaar!

Waarom kan het dat dit veiliger is dan de meest complexe wachtwoorden met tekenwissels, minimaal 12 karakters en geen inhoudelijke betekenis? Dit komt omdat de PIN op zich geen enkele waarde heeft, pas in combinatie met de pas wordt het waardevol. Het combineren van twee zaken, iets dat ik heb (pas) en iets dat ik weet (PIN) maakt de boel veilig. Wil je echte veiligheid dan is een derde factor, bijvoorbeeld de goedkeuring van een betrouwbare partij een mogelijkheid.

Veiligheid moet dus niet gevonden worden in een moeilijker wachtwoord, maar in twee- of drie-factor authenticatie.

Informatie: een Rembrandt of een blikje bier?

stevenvanderlinden — Fri, 11 Nov 2011 08:04:29 +0000

Een vermakelijk bericht: “FBI rolt groot cybercrime-netwerk op”. Het betrof een grote actie van FBI en andere cybercrime-eenheden wereldwijd tegen hackers uit Estland die advertentie-inkomsten op sites manipuleerden. Natuurlijk waren alle betrokken politieagenten hier goed bezig en zijn deze cybercriminelen echte boeven. Maar de gedachte bekruipt me dat er sprake is van zes Estse internetwinkeldieven.

Een vraag die bij berichten over cybercriminaliteit bij mij naar voren komt is: Wat is nu de waarde van de gestolen waar? Is er één blikje bier gepikt of zijn de dieven er met een Rembrandt vandoor?

De beveiliging van materiele goederen (bierblikjes, Rembrandts) staat over het algemeen in verhouding tot de waarde van het goed. Als bierblikjes even goed beveiligd zouden zijn als de Nachtwacht, dan zal de winkelier er weinig verkopen en gaat hij failliet aan de beveiligingskosten. Vandaar dat de winkelier wel maatregelen neemt, maar ook accepteert dat een klein deel van zijn blikjes onbetaald de winkel verlaat in de jaszak van het uitschot. Voor de Nachtwacht gelden andere regels, er is er maar een, en het ding is onbetaalbaar. Dure beveiligingsmaatregelen zijn hier terecht.

Informatie moet op dezelfde manier worden bekeken. Hoe waardevol is de informatie? Op basis daarvan kan worden bepaald hoe goed deze beveiligd moet worden. Het inschatten van de waarde van de informatie is voor de meeste organisaties een probleem. Dit wordt bemoeilijkt door het feit dat de meeste organisaties geen idee hebben welke informatie ze bezitten. In de terabytes met opgeslagen data is vaak geen onderscheid te maken tussen waardevol en waardeloos. De informatie zit verspreid over vele data-locaties en data-vormen en het vergt complex puzzelwerk om hier de waarde uit te extraheren. Gelukkig geldt dit net zo goed voor de dieven, die vinden ook zelden wat waardevols – zoals uit de meldingen in de media wel blijkt. Het gevolg is wel dat alle terabytes data moeten worden behandeld als de Nachtwacht.

Het is vermoedelijk de moeite waard om, in plaats van het gehele data-bezit te beveiligen tot het niveau ‘Rijksmuseum’, goed te kijken naar hoe de data is georganiseerd en welke informatie waardevol genoeg is om te beveiligen. Door waardevolle data te scheiden van waardeloze data hoeft maar voor een klein deel zware maatregelen worden genomen. Voor de rest zijn minder ingrijpende zaken te regelen waardoor kosten worden voorkomen.

Ook kunnen we dan de FBI achter boeven aansturen die werkelijke cybercriminelen zijn en kan de lokale veldwachter achter de kruimeldieven aan.

Boeven in de informatiewildernis

stevenvanderlinden — Fri, 04 Nov 2011 09:15:28 +0000

Regelmatig wordt de wereld opgeschrikt door schijnbaar verschrikkelijke misdaden in de internetwereld. Gigantische kraken worden gezet en de boeven gaan er vandoor met grote zakken aan informatie als buit. Blogs, radio, kranten en uiteindelijk ook politici roepen moord en brand.

Wat mij zo opvalt is dat, hoewel de kraken vaak kundig gezet zijn en de buit in volume groot lijkt (gegevens van 700.000 klanten, toegang tot alle gegevens, enz.), deze kraken toch vrij snel uit de ruchtbaarheid verdwijnen. Wat mij nog meer opvalt, is dat geen enkele ‘expert’ of eigenaar duidelijk kan maken wat er precies gestolen is en waarom het zo erg is. Hoogst waarschijnlijk blijven de meeste kraken uit de media. De informatie over de kraken die wel bekend zijn komt meestal af van ‘ethische hackers’ die inbreken voor de kick en de gestolen data aan het journaille hebben gegeven.

Ik kan me niet aan het beeld onttrekken dat de slachtoffers van deze kraken geen beeld hebben van hun informatie-bezit en daarmee ook geen beeld hebben van de waarde ervan. Dit gebrek aan inzicht in het eigen ‘data-bezit’ zorgt ervoor Het gevolg is dat sommige data onvoldoende beveiligd is, maar even zozeer dat veel data overtollig beveiligd wordt. Hoe erg is het dat een inbreker er vandoor gaat met de adresgegevens, die je ook gewoon op www.detelefoongids.nl kan vinden?

Door een overvloed aan opgeslagen data, een veelheid aan toegangswegen tot die data en het ontbreken van identiteit- en autorisatiecontroles is een wildernis ontstaan, waarin de meeste eigenaren van informatie door de bomen het bos niet meer zien. De oplossing wordt gezocht in grootschalige en breed uitwaaierende beveiligingsprojecten. Terwijl een goede analyse van het eigen bezit en de waarde ervan minder zou kosten en meer zou kunnen opleveren.

Kwaliteitsinstituut voor de Zorg een ‘superheld’? Wie is dan de superschurk?

stevenvanderlinden — Fri, 28 Oct 2011 14:31:49 +0000

Superhelden kunnen uitsluitend bestaan als er ook een superschurk tegenover staat. Over wie hebben we het dan en welke schurkenstreken haalt hij uit? De schrijver plaatst de schurkenstreken in de instituten die nu de controle op kwaliteit en prijs in de zorg voeren, zoals de CVZ, NZa, enz.. Maar, om in dezelfde fictie te blijven, achter de schurkenorganisaties zit altijd één baas, één superschurk. Waar zit die dan? Waar komt de drijfveer vandaan om, in plaats van zich op de kwaliteit van de zorg te richten, steeds meer organen voor regelgeven, sturen, ontwikkelen, toetsen, controleren, informeren, coördineren, bundelen, doorzetten, bewerken, beheren en adviseren op te zetten?

In Nederland hebben we de onhebbelijke neiging om alle knelpunten te bureaucratiseren. Als eerste gaan we dan instituten, autoriteiten en controleorganen oprichten die we vullen met politiek gedreven bestuurders. Het resultaat is een politieke strijd in plaats van inhoudelijke probleemanalyse. Om deze politieke strijd te slechten richten we dan een overkoepelend politiek orgaan op, dat zich niet gaat richten op de oorspronkelijke vraag ‘Hoe zorgen we voor optimale kwaliteit/prijs verhouding in de zorg’ maar op de vraag ‘Hoe zorgen we dat de instituten, organen en autoriteiten hun werk goed gaan doen?’ Als resultaat komt er in plaats van duidelijke richting nog meer regels en nog meer informatiechaos.

Zitten we te wachten op een superheld die de bureaucratie van de Zorg-regelgeving gaat versterken of wordt het tijd dat we de echte helden gaan eren die kwaliteit vóór politiek gewin zetten en voor kwaliteit zorgen aan het bed?

Kwaliteitsinstituut voor de Zorg of Kwaliteitsinstituut voor de Zorgregelgeving?